CNC Elmas Parmak Freze Ucu ile İç Kesimler & Delik Frezeleme

Elmas parmak freze ucu, iç açıklıkları büyütmek, düzeltmek ve pürüzsüzleştirmek için bir CNC frezeleme takımıdır—lavabo kesim köşeleri, musluk/sabun delikleri, yuvalar ve küçük radyüsler.

Kaba kesim veya çekirdek delmeden sonra, son geometriyi kontrol etmek ve elde taşlamayı azaltmak için kullanılır. Tipik hedefler tutarlı radyüs, yuvarlaklık ve çapaksız kenarlardır.

Islak frezeleme ve hafif paso indirmelerle başlayın (örn. 0.5–2 mm/pas) böylece elmaslar temiz keser, ovalamaz.

Çekirdek uç, ilk deliği hızlıca oluşturur (kaba geometri). Parmak freze ucu ise finiş içindir—delik/yuvayı son boyuta getirir, yuvarlaklığı iyileştirir ve iç kenarı temizler.

Delik açmada hız gerekiyorsa önce çekirdek matkap kullanın; hassasiyet ve kenar kalitesi gerekiyorsa parmak freze ile bitirin. Bu ikili tezgah iş akışlarında yaygındır.

Kırılgan malzemelerde, "matkap → parmak freze" sırası, kırılma riskini azaltır ve matkabı finiş için zorlamaktan zaman kazandırır.

Önce parmak freze ucunu geometri için kullanın: iç radyüsler, delik kalibrasyonu, yuva boyutlandırma ve testere/matkap izlerini giderme.

Sonra tambur taşını karıştırma ve finiş için kullanın: geçişleri yumuşatma, kenarları radyüsleme ve son parlatmaya hazırlama.

Tersini yaparsanız, tambur taşı düzensiz geometrinin üstünü parlatabilir—bu da hataları sonradan düzeltmeyi zorlaştırır.

Daha sert taşlar (granit/kuvars/kuvarsit) için, yüksek aşındırmada elmas açıklığını aktif tutan bir bağ seçin; daha yumuşak taşlar (mermer/kireçtaşı) için aşırı agresif kurulumlardan kaçının, aksi halde taş bulaşabilir veya cilalanabilir.

Pratik atölye yaklaşımı: şekillendirme için bir kaba parmak freze + finisaj hazırlığı için bir orta/ince, ardından tambur taşı/pad ile son işlem.

Malzemenizi ve hedef finisajınızı paylaşırsanız, makinenize ve üretiminize uygun <Tanecik> / <Bağ> / <Çap> kombinasyonlarını önerebiliriz.

Çoğu taş CNC işinde ıslak kesim şiddetle tavsiye edilir çünkü ısıyı, tozu ve camlaşmayı azaltır, kenar kalitesini iyileştirir.

Kuru kullanım sınırlı senaryolarda mümkündür, ancak genellikle temkinli parametreler ve güçlü toz kontrolü gerekir—özellikle kuvars/sinterlenmiş malzemelerde.

Makineniz merkez su beslemesini destekliyorsa, genellikle en hızlı ve stabil sonuç ile daha uzun takım ömrü sağlar.

Temkinli başlayın ve sesi/yüzeyi dinleyerek ayarlayın: elmaslar kesmeli, cırlamamalı veya cilalamamalı. Genel başlangıç aralığı olarak, 4.000–10.000 RPM (çapa bağlı) ve 200–1.000 mm/dk ilerleme deneyin.

Hafif paso indirmeler kullanın (genellikle 0.5–2 mm/pas) ve sabit soğutma; kenarlar temiz kalırsa önce ilerlemeyi artırın, derinliği sonra artırın.

Son değerler malzeme, takım spesifikasyonu ve iş mili gücüne bağlıdır—bunları paylaşırsanız güvenli bir başlangıç öneririz.

Yaygın işaretler: artan güç ihtiyacı, yavaş kesim, fazla ısı, camlaşma ve sabit parametrelere rağmen artan mikro-çapaklar.

Önce şunları kontrol edin: soğutma, paso miktarı, salınım/kole durumu. Takım hâlâ "ovalıyorsa", elmas açıklığı muhtemelen aşınmıştır.

İyi bir kural: Normal çevrim süresinde kenar kalitesini sağlayamıyorsanız değiştirin—takım maliyeti genellikle yeniden işleme/hurda maliyetinden düşüktür.

Çapı minimum iç radyüs, malzeme sertliği ve talaş kaldırma ihtiyacına göre seçin.

• Ø10–14 mm: daha dar iç köşeler, küçük açıklıklar, daha az yük, daha hassas kontrol

• Ø16–25 mm: tezgahlarda genel iç kesimler ve delik büyütme

• Ø30–35 mm: daha büyük açıklıklarda, kalın plakada, yoğun üretimde hızlı talaş kaldırma
  Kural: uç çapı ≤ 2× hedef iç radyüs olmalı, böylece köşeleri fazla kesmezsiniz.

Çalışma boyu malzeme kalınlığı + fikstür boşluğu + takım yolu güvenliğini kapsamalı.

• Tezgahlar (20–30 mm): 15–30 mm çalışma yüksekliği genellikle yeterlidir

• Daha kalın plakalar veya derin iç cepler: 40–60 mm

• Yüksek işler veya özel fikstürler: 80–100 mm
  Çok uzun uç sarkma ve titreşimi artırır, "ne olur ne olmaz" diye fazla büyük seçmeyin.

Bağ seçimi, elmasların açık ve kesici kalmasını sağlamaktır:

• Sert malzemeler (kuvarsit, granit, kompoze kuvars): genellikle daha yumuşak bağ tercih edilir (yüksek aşındırmada kendi kendini bileyleyen)

• Daha yumuşak malzemeler (mermer/kireçtaşı): standart bağ daha stabil ve daha az agresif olabilir
  Uç "ovalamaya" ve ısınmaya başlarsa, bağ genellikle o taş için fazla serttir.